«Με καλούν στον στρατό. Τον σκύλο μου πού να τον αφήσω;» — Το κενό που το κράτος δεν έχει προβλέψει
Υπάρχει ένα ζήτημα για το οποίο ακούμε ελάχιστα.
Και όμως αφορά πολλούς νέους ανθρώπους που καλούνται να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία και ταυτόχρονα έχουν υπό την ευθύνη τους έναν σκύλο ή μία γάτα.
Πού πηγαίνει; Ποιος το αναλαμβάνει για μήνες; Και κυρίως: τι έχει προβλέψει η Πολιτεία γι’ αυτό;
Γιατί εδώ δημιουργείται μία πραγματική σύγκρουση υποχρεώσεων.
Από τη μία πλευρά βρίσκεται η υποχρέωση του πολίτη απέναντι στη στρατιωτική του θητεία.
Από την άλλη βρίσκεται η ευθύνη του κηδεμόνα απέναντι σε ένα ζώο συντροφιάς, το οποίο δεν μπορεί απλώς να εγκαταλείψει επειδή παρουσιάζεται στον στρατό.
Ο ν. 4830/2021 για την ευζωία των ζώων συντροφιάς προβλέπει συγκεκριμένες υποχρεώσεις για τον ιδιοκτήτη ενός ζώου.
Μεταξύ άλλων, το άρθρο 9 προβλέπει ότι ο ιδιοκτήτης οφείλει να τηρεί τους κανόνες ευζωίας, να μεριμνά για την αναγκαία κτηνιατρική περίθαλψη και να εξασφαλίζει κατάλληλες συνθήκες διαβίωσης για το ζώο του.
Παράλληλα, η εγκατάλειψη ζώου συντροφιάς απαγορεύεται. Δηλαδή η ευθύνη απέναντι στο ζώο δεν εξαφανίζεται επειδή ο άνθρωπος καλείται να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία.
«Ας μην έπαιρνε ζώο τότε…»
Είναι ίσως η ευκολότερη απάντηση.
Και ταυτόχρονα μία από τις πιο επιφανειακές.
Ένας άνθρωπος μπορεί να απέκτησε τον σκύλο του στα 15, στα 16 ή στα 17 του. Μπορεί να τον έσωσε από τον δρόμο.
Μπορεί να τον υιοθέτησε χρόνια πριν γνωρίζοντας ότι κάποια στιγμή θα υπηρετήσει, αλλά χωρίς να μπορεί να προβλέψει ποια θα είναι τότε η οικογενειακή, οικονομική ή επαγγελματική του κατάσταση.
Μπορεί το ζώο να βρίσκεται μαζί του πέντε, έξι ή δέκα χρόνια. Μπορεί πλέον να είναι ο μοναδικός άνθρωπος που το φροντίζει.
Τι ακριβώς του προτείνουμε λοιπόν;
Να μην υιοθετούν ζώα οι νέοι μέχρι να ολοκληρώσουν τη στρατιωτική τους θητεία; Να μην περισυλλέγουν ένα τραυματισμένο ζώο; Να μην αναλαμβάνουν μία ζωή επειδή αρκετά χρόνια αργότερα μπορεί να αντιμετωπίσουν πρόβλημα κατά την κατάταξή τους;
Αυτό δεν αποτελεί σοβαρή φιλοζωική πολιτική. Αποτελεί μεταφορά ολόκληρου του προβλήματος στον πολίτη.
Δύο υποχρεώσεις. Καμία γέφυρα ανάμεσά τους.
Εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μας, η ουσία.
Η Πολιτεία απαιτεί από τον νέο να ανταποκριθεί στις στρατιωτικές του υποχρεώσεις.
Ταυτόχρονα, η νομοθεσία για την ευζωία των ζώων συντροφιάς τού επιβάλλει υποχρεώσεις ως κηδεμόνα.
Και σωστά.
Ένα ζώο δεν είναι αντικείμενο που κλειδώνεται σε μία αποθήκη μέχρι να επιστρέψει ο άνθρωπός του.
Χρειάζεται καθημερινή τροφή, νερό, βόλτα, φροντίδα, κτηνιατρική περίθαλψη όταν απαιτείται, ασφάλεια και ανθρώπινη παρουσία.
Υπάρχουν μάλιστα σκύλοι ηλικιωμένοι, ζώα που λαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή και ζώα με ιδιαίτερες συμπεριφορικές ανάγκες ή έντονο άγχος αποχωρισμού.
Δεν παίρνεις λοιπόν έναν σκύλο που έχει ζήσει χρόνια με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο και απλώς λες:
Η φιλοξενία ενός ζώου είναι πραγματική ευθύνη. Και όταν μιλάμε για μήνες, μπορεί να είναι και σημαντικό οικονομικό βάρος.
Και αν δεν υπάρχει οικογένεια;
Εδώ καταρρέει και η επόμενη εύκολη απάντηση: «Ας το αφήσει στους γονείς του».
Και αν οι γονείς του δεν μπορούν;
Αν δεν υπάρχουν; Αν μένουν σε σπίτι όπου δεν μπορεί να φιλοξενηθεί το ζώο; Αν είναι ηλικιωμένοι; Αν υπάρχουν ήδη άλλα ζώα και δεν μπορούν να συμβιώσουν;
Αν ο σκύλος απαιτεί χειρισμό που οι συγκεκριμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να προσφέρουν; Αν ο νέος ζει μόνος του;
Τότε τι;
Πανσιόν για μήνες; Με ποια χρήματα για έναν νέο 18, 19, 20 ή 24 ετών;
Φιλοζωικό σωματείο; Τα περισσότερα σωματεία παλεύουν ήδη να βρουν φιλοξενίες ακόμη και για εγκαταλελειμμένα, τραυματισμένα και κακοποιημένα ζώα.
Καταφύγιο; Ένα δεσποζόμενο ζώο που έχει σπίτι και άνθρωπο δεν πρέπει να καταλήγει σε δομή αδέσποτων επειδή ο κηδεμόνας του κλήθηκε να υπηρετήσει τη θητεία του.
Το ζώο δεν πρέπει να πληρώνει την έλλειψη πρόβλεψης
Αυτό είναι που μας ενοχλεί περισσότερο.
Μιλάμε συνεχώς για υπεύθυνη κηδεμονία.
Λέμε στους πολίτες:
Στειρώστε.
Τοποθετήστε microchip.
Φροντίστε σωστά το ζώο σας.
Αναλάβετε τις ευθύνες σας.
Συμφωνούμε.
Αλλά η υπεύθυνη Πολιτεία πού βρίσκεται όταν ένας πολίτης θέλει να παραμείνει υπεύθυνος και μία άλλη κρατική υποχρέωση τού δημιουργεί αντικειμενικό πρόβλημα στη φροντίδα του ζώου του;
Δεν ζητάμε να απαλλάσσεται κάποιος από κάθε υποχρέωση επειδή έχει σκύλο.
Ζητάμε κάτι πολύ πιο σοβαρό: να υπάρχει θεσμική πρόβλεψη.
Υπάρχουν λύσεις – αν υπάρχει βούληση
Θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα οργανωμένο πρόγραμμα προσωρινής φιλοξενίας ζώων για στρατεύσιμους που αποδεδειγμένα δεν διαθέτουν άλλο πρόσωπο να αναλάβει τη φροντίδα τους.
Θα μπορούσε να υπάρχει δίκτυο πιστοποιημένων αναδόχων.
Θα μπορούσαν να υπάρξουν συνεργασίες με νόμιμες επιχειρήσεις φιλοξενίας, με επιδότηση μέρους του κόστους βάσει κοινωνικών και οικονομικών κριτηρίων.
Θα μπορούσαν να συμμετέχουν δήμοι, φιλοζωικές οργανώσεις και άλλοι πιστοποιημένοι φορείς μέσα από ένα συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο.
Θα μπορούσε να προβλέπεται διαδικασία αίτησης πριν από την ημερομηνία κατάταξης, ώστε να εξετάζεται αν υπάρχει πραγματική αδυναμία φροντίδας.
Και φυσικά, το ζώο θα εξακολουθούσε να ανήκει στον κηδεμόνα του και να επιστρέφει σε αυτόν μετά την ολοκλήρωση της φιλοξενίας.
Το γράφουμε και ως νέοι άνθρωποι
Το Φιλοζωικό Σωματείο Πτολεμαΐδας «Οι Αδέσποτοι Ήρωες» αποτελείται και από νέους ανθρώπους.
Ανθρώπους που γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει να έχεις ένα ζώο ως πραγματική καθημερινή ευθύνη.
Δεν βλέπουμε λοιπόν αυτό το θέμα θεωρητικά.
Βλέπουμε έναν νέο που μπορεί να έχει κάνει όλα όσα του ζητά η Πολιτεία ως υπεύθυνος κηδεμόνας και ξαφνικά να βρίσκεται μπροστά σε ένα τεράστιο πρακτικό αδιέξοδο.
Και θεωρούμε ότι είναι καιρός να ανοίξει σοβαρά αυτή η συζήτηση.
Γιατί υπάρχει κάτι βαθιά αντιφατικό όταν ένα κράτος απαιτεί υπευθυνότητα απέναντι στο ζώο και υπευθυνότητα απέναντι στη στρατιωτική υποχρέωση, χωρίς να έχει δημιουργήσει επαρκή γέφυρα όταν οι δύο αυτές υποχρεώσεις συγκρούονται στην πράξη.
Δεν ζητάμε να χαριστεί σε κανέναν τίποτα
Ζητάμε να μη βρεθεί κανένας νέος στη θέση να σκέφτεται:
«Σε λίγες ημέρες παρουσιάζομαι. Τι θα κάνω τον σκύλο μου;»
«Δεν έχω κανέναν. Δεν έχω χρήματα για μήνες φιλοξενίας. Πού θα τον αφήσω;»
Αυτές οι ερωτήσεις δεν πρέπει να απαντώνται με ένα «δικό σου πρόβλημα».
Γιατί στο τέλος το πρόβλημα μπορεί να το πληρώσει εκείνος που δεν φταίει σε τίποτα: το ζώο.
Η πρόληψη της εγκατάλειψης δεν γίνεται μόνο με πρόστιμα.
Γίνεται δημιουργώντας μηχανισμούς ώστε ένας άνθρωπος που πραγματικά θέλει να κρατήσει το ζώο του να μπορεί να το κάνει.
Γι’ αυτό θεωρούμε ότι το ζήτημα της προσωρινής φροντίδας ζώων συντροφιάς στρατευσίμων πρέπει να ανοίξει θεσμικά.
Με συγκεκριμένα κριτήρια.
Με ελέγχους.
Με προσωρινή φιλοξενία.
Με πραγματικές δικλείδες ασφαλείας.
Όχι για να απαλλάξουμε τον κηδεμόνα από την ευθύνη του.
Αλλά ακριβώς για να του επιτρέψουμε να συνεχίσει να είναι υπεύθυνος.
Του έχουμε δώσει πραγματικά τη δυνατότητα να εκπληρώσει και τις δύο;
«Οι Αδέσποτοι Ήρωες»
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Σας ευχαριστουμε για το σχόλιο σας. Κοινοποιήστε την ανάρτηση μας να την δει περισσότερος κόσμος